Op 6 februari vlogen we naar Lanzarote toe. Evy, Jens en ik hadden er erg veel zin in en hadden er voor gekozen om 1 week van te voren er al te zijn, zodat we het eiland konden verkennen, en al een beetje konden wennen aan onze nieuwe woonplaats voor de komende 5 maanden. De eerste week zijn we met de auto het hele eland rondgereden, zodat we iets wisten over het eiland als de gasten ons iets zouden vragen. We zouden voor onze stage eigenlijk alleen in de receptie en op het kantoor geplaatst worden, maar omdat daar weinig plek was, zijn Evy en ik de eerste weken in het animatieteam geplaatst. Dit heeft eigenlijk niets met onze opleiding te maken, maar het was zeker een hele leuke ervaring en je merkt dat wij anders denken dan dat de mensen hier doen. Wij denken al na over de consequenties als we gaan beginnen met een activiteit, terwijl ze hier daar pas naar gaan kijken wanneer het echt gebeurt.
Omdat we een managementopleiding doen hebben we ook gemerkt dat het moeilijk is om te luisteren naar iemand anders. Ze waren bijvoorbeeld niet gewend dat wij nee zeggen als wij ook echt iets niet willen doen, of het ergens niet mee eens zijn. In het animatieteam hebben we veel activiteiten met volwassenen en kinderen gedaan. Maar ook veel shows gedraaid zoals een mini-disco, een champagne game of een kindershow zoals Peter Pan of een dansshow waarin ik mee mocht doen, genaamd de mega mix!
Na het animatieteam ben ik naar het kantoor gegaan. Zoals ik al verwacht had was dit niets voor mij, want ik kan niet de hele dag zitten en naar een beeldscherm kijken. Ondanks dat ik het niet leuk vond om te doen leer je er toch wel van. Je krijgt de klachten van de gasten te lezen, waardoor jij weer moet gaan kijken hoe je dit het best kan gaan oplossen. Ook hadden we elke dag V.I.P’S in het hotel. Dit kon je via een bepaald bestand zien en je moest dan op een papier zetten welke mensen, welke kamer en wat er naartoe moest, bijv. een fles champagne. Na kantoor was de laatste periode al weer aangebroken, de receptie.
Van de receptie had ik wel verwacht dat ik het leuk zou vinden, maar dat bleek achteraf toch niet zo te zijn. Omdat ze hier niet zo van het uitleggen zijn, sta je de eerste dagen echt bijna niets te doen. Waarom ze je niets uitleggen weet ik ook niet, maar het is wel erg vervelend wanneer er een gast naar de receptie komt en je weet niet wat je moet zeggen. Uiteindelijk heb ik toch zes weken de receptie gedaan, en ben erachter gekomen dat het niet mijn ding is. Ook al weet je nu wat je moet doen en wat je werkzaamheden zijn, vind ik het toch niet fijn om daar te staan.
Omdat wij in het hotel woonden, hadden we daar een normale kamer zoals een gast dat ook heeft. In deze kamer zouden wij blijven tot het einde van onze stage, in ieder geval dat dachten we. We begonnen in een normale kamer, maar uiteindelijk zijn we 12 keer verhuisd en dat betekent dus 24 keer je koffers in- en uit pakken. We zijn niet alleen intern verhuisd, maar ook naar het plaatsje Playa Honda. Hier werden we in een appartement geplaatst wat werkelijk waar verschrikkelijk was. Er waren geen stoelen en tafels, en zelfs geen koelkast. Die heeft onze leider van het animatieteam uiteindelijk nog gebracht anders konden we dus een week zonder stoelen, koelkast en tafel doen. Omdat we zo vaak moesten verhuizen, voel je je op een gegeven moment ook nergens meer thuis, dit was wel erg vervelend. Ook wilden ze ons nog een keer naar Playa Honda sturen, maar dit hebben Evy en ik niet gedaan omdat de buurt gewoon onveilig was en het appartement verschrikkelijk. Toen hadden we er voor gekozen om op eigen kosten een week te verblijven in Morro Mar. Dit is een appartementencomplex op 5 minuten lopen van ons hotel.
Het eiland zelf was wel erg leuk. We zijn naar verschillende toeristenplaatsen geweest en natuurlijk vaak naar Puerto del Carmen. Wij woonden in Matagorda, een plaats Puerto del Carmen. Het centrum van Puerto del Carmen was op 3 km. afstand van ons hotel.
We zijn altijd opgetrokken met de stagiaires van het hotel. We waren telkens met ongeveer 7 stagiaires in totaal. We gingen daar altijd mee stappen of gewoon ergens wat drinken. Het enige dat jammer was, was dat er in Puerto del Carmen maar 3 discotheken zijn en je die op een gegeven moment ook wel hebt gezien. We zijn ook met iedereen weleens wat anders gaan doen zoals karten, of naar het strand. Maar helaas, stagiaires komen en gaan en het was telkens weer jammer om afscheid te nemen van mensen waar je toch wel lang mee optrekt.
Ook is het me opvallen dat de communicatie in het hotel niet altijd even goed is. De ene leidinggevende zegt dat je het op de ene manier moet doen, en de andere weet bijvoorbeeld niet waar je hebt over hebt of vertelt je dat je het op een hele andere manier moet doen en dit kan nog wel eens vervelend zijn met je werkzaamheden.
Het fijne van deze stage was wel dat we een groot deel van deze periode lekker weer hebben gehad. De Spaanse taal zelf is lastig en ze praten enorm snel. Nu spreek ik het basis Spaans, en het hotel Spaans. Omdat wij de keuze hadden om Engels of Nederlands tegen elkaar te praten kies je al snel voor de makkelijkste weg. Maar mijn doel van deze stage was ook niet om vloeiend Spaans te kunnen spreken, maar vooral de werkervaring in een ander land en te zien hoe het er aan toe gaat. Ik heb het hier erg naar mijn zin gehad, en natuurlijk heb je momenten dat je toch even naar huis wilt, maar dan is het fijn dat je niet alleen op stage gaat, maar met klasgenoten waarvan je weet dat je op ze kan bouwen. Ik zal het je ook niet aanraden om alleen naar het buitenland te vertrekken, want het is altijd fijn om op iemand te kunnen terugvallen.
Ik ben een ervaring rijker en heb hier ook gedaan waar ik voor in de eerste instantie naar het buitenland toe wilde. Je weet nu dat Nederland een hele andere instelling heeft in werken en dat ze hier alles liever rustig aan doen. Ook weet ik nu dat receptie niets voor mij is en dat ik animatie erg leuk vind om te doen.
