Het was voor mij het grootste avontuur van mijn leven. Op de dag van vertrek moest ik helaas al mijn eerste tegenslag oplossen. Ik had begrepen dat mijn bagage 45 kilo mocht zijn. Dit was helaas maar 15 kilo, dus de ochtend voor vertrek was het al stress om mijn koffers over te pakken.

Na een toch wat emotioneel vertrek vanaf Eindhoven kwam ik samen met mijn studiegenoot Martijn aan in een supergrote stad. Na de sleuteloverdracht van ons appartement gingen we naar ons nieuwe huis. Toen de deur openging wisten we niet wat we zagen. Een supermooi en groot appartement. Het was een groot studentenappartement waar we samen met zeven Zweedse dames verbleven. Na een korte tijd had ik met een aantal van hen al een goede band.

De eerste maandag had ik taalcursus. De taalcursus was zwaarder dan ik verwacht had. De hele dag alleen maar Spaans spreken valt niet mee als je vantevoren alleen weet hoe je twee bier moet bestellen. Na wat handen- en voetenwerk liep dit toch best soepel.

Na drie weken kreeg ik midden in de nacht een telefoontje van mijn moeder. Ik dacht: wat zou er zijn, je belt niet zomaar midden in de nacht op. Ik kreeg het verschrikkelijke nieuws dat mijn vader was overleden aan een hartaanval. Dit sloeg natuurlijk in als een bom. Ik verbleef die avond bij een andere Nederlandse klasgenoot die in een gastgezin verbleef. Dit was een mannelijk stel, een Spanjaard en een Duitser. Misschien is dat wel mijn geluk geweest dat ik die avond daar was. Het gastgezin ging gelijk bellen en zoeken op het internet voor de snelste terugvlucht naar Nederland. Ik kreeg het telefoontje rond kwart over 1 en zat om zes in de ochtend al in het vliegtuig. Dit waren en zijn nog steeds harde tijden voor mij en mijn familie. Toen moest ik misschien wel de moeilijkste beslissing van mijn leven maken. Blijf ik in Nederland of zet ik door en maak ik de stage af in Barcelona?

Voorafgaand aan de stage zat ik erg te twijfelen over of ik wel zou gaan of niet. Mijn vader trok mij over de streep. Hij vertelde mij dat hij vroeger ook de kans had om naar het buitenland te gaan. Hij is niet gegaan en daar had hij nog altijd spijt van. Dit gaf mij de motivatie hoe moeilijk het ook is om dit voor mijn vader af te maken. Na drie weken ben ik teruggegaan naar Barcelona. Het was erg moeilijk voor mij om me te concentreren, maar ik werd erg geholpen door mijn vrienden daar.

Alsof dit niet erg genoeg was, had ik ook nog steeds geen stageplek. Het heeft nog zeker twee weken geduurd voordat ik eindelijk eens goed nieuws kreeg. Als ik eraan terugdenk had ik die twee weken liever thuis bij mijn moeder en twee broertjes willen zijn.

Vanaf die tijd ging het iets beter. Ik had nu tenminste wat afleiding. Mijn stage bij BASF was vanaf de eerste dag erg leuk en ook best gezellig. Ik kwam te werken op de logistieke afdeling van het bedrijf. Op het kantoor werkten veel jonge mensen, dus ik had wat om over te praten. Mijn werkzaamheden bij het bedrijf waren niet heel lastig en met economie van Spanje gaat het nog slechter dan met die van Nederland, dus erg druk is het niet geweest.

Toen ik er na een aantal weken eigenlijk best lekker in zat ging ik met de kerst naar Nederland. Dit was voor mij natuurlijk weer erg lastig. Kerst hoor je natuurlijk met je hele gezin door te brengen, maar helaas kon dat dit jaar niet. Een leuke kerst en oud en nieuw heb ik dus niet gehad.

Begin januari keerde ik weer terug naar Barcelona. De eerste weken waren voor mij weer erg zwaar, vooral omdat ik mijn familie weer had gezien. Na een aantal weken stage ging het weer wat beter. Toen kwam er voor mij een leuke laatste periode van de stage. Martijn en ik leerden veel nieuwe mensen kennen, waarvan ik er een aantal nu echt als vrienden zie. Ik heb ook nog steeds contact met ze. Het zijn niet alleen Nederlanders, ook Engelsen, Amerikanen en nog wat andere nationaliteiten. Met deze mensen kon ik goed praten. Over mijn stage en natuurlijk ook over het verlies van mijn vader. Maar aan alles komt een eind. Nu net ik mijn plekje een beetje had gevonden. Onze laatste avond in Barcelona was voor ons een feest. We hadden veel mensen uitgenodigd om voor de laatste keer gedag te zeggen. Gelukkig was bijna iedereen op komen dagen.

Zoals u kunt lezen heeft mijn stage in Barcelona veel met mij gedaan. Er waren veel dieptepunten maar ook wat positieve puntjes. Ik zal deze ervaring nooit meer vergeten!