Mijn naam is Davy Mens, ben 18 jaar en zit nu in de 3e klas op het Markiezaat College waar ik de opleiding middenkader Bouw en Infra volg. Ik weet later nog niet precies wat ik wil gaan worden maar ik denk dat het de tekenrichting op gaat, wat ik erg leuk en interessant vind. Ik heb gekozen voor Ghana, omdat ik het een ultieme kans vind om je zelf te bewijzen dat je zelfstandig kunt werken. En het is super om twee huizen te bouwen als 18-jarige in een land dat het nodig heeft. Ook zie je een totaal andere cultuur, omdat je in Afrika zit. Ik denk dat als ik het niet had gedaan dat ik dan niet meer in Ghana zou komen, omdat het niet echt een toeristisch land is. Ook kom je in een land waar ze een andere taal spreken, namelijk Engels. Voordat ik wegging kon ik bijna geen Engels, maar omdat je daar 14 weken lang alleen maar Engels spreekt, heb ik het nu toch goed onder de knie.

Op 14 November 2010 ben ik vertrokken naar Ghana om hier twee huizen te bouwen voor de dokters van het Dangme East Hospital. Samen met vijf anderen zijn we daar van start gegaan en hebben we hulp gekregen van studenten van het Ada Technical Instituit. Later hebben we ook nog een aantal onderaannemers ingehuurd. Toen we eenmaal aankwamen in Ada Foah waar we 14 weken hebben gewoond, was ik eigenlijk wel een beetje verbaasd, ik had Ghana heel anders verwacht (houten hutjes en heel klein). Maar al gauw zag ik dat dit niet zo was, gewoon een leuk dorpje met stenen huisjes. Al gelijk een goede eerste indruk, de mensen hier zijn ook heel vriendelijk, willen je altijd helpen en ook heel graag bevriend met je raken. De mensen hebben in Ada Foah denk niet heel veel te klagen als je het met andere dorpen vergelijkt. Wij zelf zaten in het Bana House, een groot huis wat afgelegen ligt van de andere huizen in het dorp, aan de ene kant ideaal, maar aan de andere kant is dit ook een simpele prooi voor inbrekers waar wij twee keer last van hebben gehad. In Ada Foah kan het ook goed warm zijn. In de maanden november tot februari hebben we temperaturen gehad tussen de 28 graden en de 41 graden, erg warm dus, maar het fijne aan Ada is dat het aan het strand ligt en een rivier langs stroomt. Voor ons was het 5 minuten lopen en dan waren we op het strand. Op het strand moest je goed uitkijken voor de onderstroming die er staat. Elke zondag zijn wij naar Accra gegaan voor boodschappen in de Shoprite en zijn we even gaan skypen met onze ouders in de Apple Store, dat ook in de Shoprite zit. Wat bij ons in Ada Foah niet lukte, omdat we daar niet zo’n goede verbinding hadden.

Een echt bedrijf hadden we niet, omdat we voor ons zelf werkten. Ons doelstelling was in 12 weken twee mooie huisjes neer te zetten voor Dokter Narh (de directeur van het ziekenhuis). De huisjes zijn bedoeld voor dokters die vanuit Accra naar Ada kunnen komen. Het aantrekkelijkste daar op de bouwplaats was dat je met Ghanezen werkt, die een totaal andere bouwstijl hebben waar je ook erg veel van leert. Ook heb ik gevoeld dat de fundering uitgraven met de hand erg veel energie kost. Het jammere van Ghana is dat iedereen op zijn gemakje aan doet, de studenten kwamen vaak te laat of kwamen helemaal niet. Dus moesten we daar vaak achterna, om te zorgen dat ze toch kwamen i.p.v. 1x bellen op een dag gewoon 3 of 4x bellen. Het was niet alleen maar werken op de bouwplaats, we hebben namelijk ook heel wat gelachen met onze werknemers wat erg leuk en gezellig was. Er is maar een ding wat onmogelijk is in Ghana en dat is op de Nederlandse manier te werk gaan. Bijna niemand heeft werkschoenen, omdat ze die niet kunnen betalen, en de manier van bouwen is gewoon heel anders en de meesten zijn te eigenwijs om het te willen leren. Ook al zagen we de ene week meer vooruitgang dan de andere week, niks heeft ons tegen gehouden om verder te gaan. Uiteindelijk hebben we onze doelstelling net niet gehaald, een huisje is nu bewoonbaar en de andere is bijna klaar, maar toch zijn we erg trots op onszelf dat we dit hebben kunnen neerzetten in die 12 weekjes. Niet alleen wij, maar dokter Narh was ook erg blij. Dit heeft hij laten merken met een certificaat dat wij goed werk hebben geleverd, dit gaf me ook een geweldig gevoel. De laatste dag heb ik een van de twee sleutels mogen overhandigen aan dokter Narh en hebben we een rondje gedaan door de twee huisjes over wat er nou nog precies moest gebeuren.

Als je 14 weken lang in Ghana zit, maak je ook hier en daar een aantal vrienden, en ga je daarmee een keertje wat drinken. In Ada Foah zitten een aantal leuke terrasjes waar je goed kan drinken met een aantal mensen zoals de RubStone waar elke feestdag een groot feest wordt gehouden wat erg leuk is altijd, na het werk zaten we ook vaak bij Tjarlie Korpey, een resort met een zwembad waar we vaak een lekkere duik namen. In Ada Foah heb je ook nog Maranatha Beach Camp, een plaats waar je heerlijk kan ontspannen naar een zware werkweek. Aan de ene kant de zee en aan de andere kant de rivier. Ook kan je hier blijven slapen in kleine hutjes gemaakt van riet. Hier hebben we vaak gezeten, ook omdat de eigenaar een goede vriend van ons is geworden. Ook zijn we twee keer uit geweest in Accra met Winfred, de eigenaar van Maranatha.

De dertiende week zijn we er negen dagen tussenuit gegaan. In de rondreis zijn we langs vele plaatsjes geweest, zoals de Wli Waterfalls, deze waterval is de hoogste waterval van West Afrika en ligt op de grens van Ghana en Togo. Hierna zijn we door gegaan naar Tamale, waar we een bouwproject hebben bezichtigd van een oudstudent die het eerste huisje in Ada heeft gebouwd. Vanuit Tamale zijn we doorgereden naar Mole National Park waar we een apen, antilopen, herten, wrattenzwijnen, krokodillen, vogels en zelfs olifanten hebben gezien. Hierna zijn we doorgegaan naar de Kintampo waterfalls: een grote en brede waterval gevormd in een trap. Toen zijn we doorgegaan naar het Busumtwi Lake, dit is een groot meer in de bergen. Ook zijn we die dag nog naar een goudmijn geweest, waar we een kilometer de grond in gingen.

Na twee nachten bij het meer zijn we doorgegaan naar het Kakum National Park, in dit park heb je lange hangbruggen die vast zitten aan de toppen van de bomen, het hoogste punt hiervan is 40 meter hoog. De laatste dag zijn we naar een plek geweest met 40 krokodillen hier hebben wij kunnen zien hoe een krokodil zijn eten kreeg en zijn we met een krokodil op de foto geweest. Daarna zijn we door gereden naar Elmina Castle wat erg interessant, maar ook schokkend is om te zien. Het ergste wat ik hier heb gezien was de gevangenis voor de vrouwen, onze gids vertelde dat de gouverneur het liedje ienemienemutte zong en zo een van de vele vrouwen die daar zaten aanwees, zij moest naar boven komen, werd gewassen en verkracht. Daarna werd zij weer terug naar haal cel gebracht. Toen ik dit hoorde was ik toch wel heel erg geschrokken, want dit liedje leren wij op de basisschool. Boven op het kasteel heb je een prachtig uitzicht van Elmina en het strand. Na Elmina Castle zijn we terug naar ons verblijf gegaan en hebben we nog even van onze dag genoten op het strand.

Ik heb een hele leuke tijd gehad hier in Ghana en iedereen die kan en wil gaan, raad ik aan om het te doen!