Hallo, mijn naam is Frans Snoei en ik ben 20 jaar. Ik zit op het Markiezaat College te Bergen op Zoom en volg daar de opleiding Vormgeving, Bouw en Beschermingstechniek. Op school werken wij in vier fases. Ontwerpen voorbereiding, uitvoering en beheer. Ik wil later assistent uitvoerder worden of een eigen bouwbedrijfje beginnen.

In oktober 2009 ben ik vertrokken naar het voor mij het onbekende Ghana. Voor mij een grote uitdaging, omdat het vanaf het begin van mijn opleiding het me al aansprak om in een derde wereld land stage te kunnen lopen. Op 9 oktober ben ik vertrokken naar Ghana om daar ruim 10 weken stage te lopen. Toen ik in Ghana aankwam, had ik het liefst weer naar huis willen gaan. Je denkt dat je weet waar je naartoe gaat, maar dat viel in het begin tegen. Je komt in zo een armoede, wat je totaal niet gewend bent, je vindt alles stinken en je bent doodop van de reis. Zo waren de eerste twee weken eigenlijk. Je bent alleen maar aan het wennen aan het weer en aan de mensen.

Het weer was de eerste weken rond de 33 graden en het werd in de weken daarna alsmaar warmer. We hebben een keer in de stage een plensbui gehad. Die regenbui duurde een uur en overal rondom was water.

Het reizen in Ghana is niet echt een aanrader. Of het vervoersmiddel waar je mee rijdt is oud en valt bijna uit elkaar of de wegen waar je op rijdt zijn alleen maar kuilen. Door het hele land loopt een hoofdweg van asfalt. De andere wegen zijn allemaal onverhard en slecht begaanbaar.

Wij woonden in het rivierdorpje Ada Foah in een huisje achter de Pentecost kerk. In die kerk was het vaak dienst en dan hoorde je bij ons binnen letterlijk wat er gezegd werd. Elke zondagochtend ging om 6 uur de kerkwekker en begonnen ze te zingen tot 12 uur. Het dorp is gelegen aan de monding van de Volta rivier. Een klein uurtje lopen vanuit ons huis was je bij de riviermonding. Het dorp zelf is erg armoedig. De huizen zijn slecht, de wegen zijn slecht, de mensen hebben nauwelijks geld. Een ieder probeer van alles om wat te verdienen. Bijna iedereen had een klein kraampje en probeerde zo wat geld te verdienen om spullen te verkopen.

Een goed kwartier van ons dorp was de bouwplaats. De bouwplaats licht naast het Dangme East District hospital, het enige ziekenhuis in een omtrek van 100 km. Voor dit ziekenhuis gingen wij een huisje bouwen. Het huisje is bedoeld voor ziekenhuispersoneel, dat als er een spoedoperatie is snel ter plaatse kan zijn. We zijn in de tweede week begonnen met ontgraven. Binnen een paar weken was er al duidelijk resultaat. In de negende week was het hele huisje afgerond. We hebben niet alleen een huisje gebouwd, maar ook een huisje afgemaakt wat nog niet afgewerkt was. Ook hebben we een septictank gebouwd. Deze tank kan dienen voor zes huisjes. Nu staan er met ons huis erbij vijf complete huizen.

Het werken in Ghana ging heel anders dan in Nederland. Je hebt geen gereedschappen. Je moet met de hand beton mengen, geen kraan, geen gereedschap wat in Nederland zo gewoon is om te hebben. Dit was voor mij wel even wennen. Met de mensen samenwerken is een hele leuke ervaring. Je leert veel dingen van hen en zij leren van ons. Zo krijg je een leuke samenwerking en een gezellige sfeer. Toen we vertrokken was ik echt trots op wat ik geleverd had.

In mijn vrije tijd heb ik wat van het land bekeken. Ik ben een keer naar een natuurpark geweest. Dit ligt boven in Ghana. De reis hier naar toe is alles behalve leuk. Ongeveer 20 uur in een bus zitten. Maar als je dan in dat natuurpark Mole komt, dan vergeet je de reis meteen. De natuur is zo mooi daar, ik kon er dagen naar kijken naar vogels, apen die voorbij rennen, olifanten in de verte. We zijn daar 2 dagen geweest, maar dat is eigenlijk veel te kort.

In het zesde weekend zijn we naar Cape Coast geweest. Hier waren vroeger Nederlandse slavenforten. Ghanezen werden overal in het land opgehaald en naar zo'n fort gebracht. In deze forten bleven ze een aantal weken in slechte omstandigheden, waardoor ook veel mensen stierven. Als je daar rondloopt krijg je een rotgevoel als je hoort wat er allemaal gebeurde. Vlak bij Cape Coast was een klein park waar er hangbruggen tussen de bomen waren gemaakt op 40 meter hoogte. Het is schitterend om boven het oerwoud te lopen en 40 meter beneden je de ongerepte natuur te zien.

In het zevende weekend zijn we naar Maranatha beach geweest. Dit was een klein resort aan de monding van de Voltarivier. Hier hebben we 2 dagen gezeten en 's nachts kwamen er zeeschilpadden eieren leggen op het strand. Zo'n schilpad kan wel twee meter groot zijn. Toen wij daar waren was er een schilpad van een meter groot. De schilpad komt rond 10 uur avonds het strand op, graaft daar een hol en legt zijn eieren erin, sluit het hol af en gaat weer terug de zee in.

Er waren nog meer Nederlanders in Ada foah. Er waren een aantal verplegers waarmee wij veel omgingen. Vaak samen eten of zwemmen. Ook zijn we samen naar Cape Coast en naar Maranatha geweest. Het is leuk dat je ook met anderen in contact komt, dan hoor je weer van allerlei andere ervaringen.

Als ik terugkijk op de stage die ik in Ghana gehad heb, zou ik dit nooit hebben willen missen. Wat je daar meemaakt kom je in Nederland nooit tegen. Je leert met ander soorten mensen om te gaan, je ziet meer van de wereld, je helpt mensen, de dankbaarheid van de mensen is enorm! Als ik dan weer in Nederland kom krijg je weer zo een omslag. Alle wegen zijn recht, er staan borden langs de weg, alles klopt, terwijl in Ghana niets klopt. Als je weer thuis bent besef je pas in wat voor een luxe wij leven.