Ik ben Pauline van den Oort, kom uit Breda en ik ben 21 jaar. Ik ben bezig met de opleiding MBO Niveau 4 Verpleegkundige op het Vitalis College (derde leerjaar, periode 3 & 4 tijdens deze I-BPV). Ik heb stage gelopen in het Sint Vincentius ziekenhuis in Antwerpen. Op D14, afdeling cardiologie, vaat- & thoraxheelkunde, endocrinologie en nefrologie. Endocrinologie is alles wat te maken heeft met de schildklier, en nefrologie heeft te maken met de nieren. Ik kon van tevoren niet kiezen op welke afdeling in het ziekenhuis ik stage wil lopen, maar ik vond het niet erg om op deze afdeling terecht te komen, wetende dat ik op deze afdeling veel kon gaan leren. Ik heb twee verschillende diensten gehad op D14, de vroege en de late dienst. Dus dat betekent: van 6.30 uur tot 15.00 uur of van 13.00 uur tot 21.30 uur, ik vind dit best fijne tijden.

Hoe is België en dan voornamelijk Antwerpen? Ik vind het een mooi land en voornamelijk een leuke stad, wat ik ervan gezien heb. Ik vind het fijn dat ik hier een kamer heb gevonden waar ik tijdens mijn stage heb kunnen verblijven. Het is een studentenhuis waar vier studenten verblijven, de hospita woont zelf op de begane grond, dus met vragen kan je altijd gelijk terecht. Ik woon niet midden in de stad, maar vlakbij het ziekenhuis. De stad is hier lopend 20 minuten vandaan, dus dat is goed te doen. De taal is op sommige vlakken anders. Ze gebruiken af en toe andere woorden dan in Nederland. (Zeg nooit na het eten dat je vol zit, dan kijken ze je raar aan, bij hen betekent dat namelijk dat je zwanger bent, haha!)

Ook de werkmethode is niet helemaal zoals in Nederland. Eerst naar de dokter luisteren en dan pas handelen. In Nederland mag de verpleegkundige eerst handelen en dan de dokter verwittigen. Als het natuurlijk niet een heftige situatie is, zoals bijvoorbeeld een infuusreactie of reanimatie. Ik heb wel ervaren dat de mensen hier minder sociaal zijn dan Nederlanders. Als je ze eenmaal kent gaat het wel beter en komen er gesprekken op gang. Maar je bent hier echt een buitenlander, net zoals een Belg dat is in Nederland. In de supermarkten aan de kassa of op straat als ze tegen je aan lopen zeggen ze niet veel, dat vind ik wel jammer. Dan mis ik daarin toch een stukje socialiteit en beleefdheid.

Verder vind ik Antwerpen een aangename stad, veel mooie en grote gebouwen, die zeker de moeite waard zijn om even te bekijken. Helaas zijn niet alle gebouwen even mooi, sommige zijn vies en verwaarloosd door de weersomstandigheden. De buurt waarin ik verblijf is redelijk welvarend denk ik, in mijn straat staan ook allemaal grote herenhuizen. De meeste zijn ingedeeld als studentenhuizen. Het is een rustige straat. Wel hoor je de ambulance die er geregeld een aantal keer per dag met sirenes doorheen rijdt, maar dat komt natuurlijk omdat ik vlakbij het ziekenhuis woon. Op een gegeven moment is dat normaal en schrik je niet meer van het geluid. En 's avonds rond 21.00 uur/22.00 uur doen ze de sirenes uit als ze er doorheen rijden.

Het ziekenhuis zelf heeft een aantal specialiteiten; het is niet heel groot. Je hebt dus mijn afdeling, maar ook een afdeling voor zwangere vrouwen (waar ze uiteindelijk ook kunnen bevallen), de psychiatrie en de oncologie. Ik sta dus op cardiologie, vaat- & thoraxheelkunde, endocrinologie en nefrologie. Ik heb er heel veel verpleegtechnische vaardigheden kunnen uitvoeren. Dit vond ik leuk, omdat daar vooral mijn uitdaging inzit. Ik moet voor mezelf veel uitdaging en afwisseling hebben, dat heb ik zeker gehad op deze afdeling.

De verpleegtechnische handelingen die ik heb kunnen uitvoeren waren onder andere venapunctie, bloedprikken, wonden verzorgen met en zonder drain (ook een gehechte wond), katheteriseren en bloedsuiker prikken etc. Ik merkte wel dat je hier als stagiaire heel snel een verpleegtechnische handeling mag uitvoeren als ze vinden dat je het goed doet. Ik vond dit in het begin wel wennen, maar gaf het wel aan als ik me nog niet bekwaam voelde voor een handeling. Ik heb één keer een reanimatie meegemaakt. Ik liep 's ochtends een kamer in en ging bloeddruk meten (dit gebeurt twee keer per dag op de hele gang). De patiënt reageerde al niet veel, maar hij lag al een aantal dagen slecht, hij ging algemeen snel achteruit. Nadat ik de bloeddruk had gemeten bleek die heel laag te zijn, op dat moment kwam er een collega binnen en heeft gelijk alles in gang gezet. Ik wist niet goed wat ik moest doen, maar bleef er wel bij om te zien wat er allemaal gebeurde. De patiënt moest gereanimeerd worden, ook de dokter en de MUG kwam erbij. De MUG is een soort van mobiel team, dat komt helpen met reanimeren etc. Tot onze grote spijt heeft de reanimatie niet mogen baten en is de patiënt helaas overleden op de IC-afdeling.

Buiten deze gebeurtenis om vond ik het een leuke afdeling, leuke collega’s, die mij overal bij hielpen als ik iets niet wist of een vraag stelde. Het is wel belangrijk dat alles uit jezelf komt, in België lopen ze niet achter je aan om te vragen of je niet iets moet doen. Je moet echt zelf denken en goed op papier hebben waar je mee bezig bent. Daar heb ik veel van geleerd. Het is mijn studie en tenslotte dus ook mijn eigen leerproces.

Het moeilijkste op de afdeling vond ik de terminologie. Er zijn zoveel woorden en begrippen op een afdeling met 4 specialisaties, maar dat mocht mij niet in de weg staan. Ik heb alle woorden en begrippen die ik niet begreep opgeschreven in een schrift. Dat waren een hoop bladzijdes, maar zo had ik wel alles op papier en kon ik het steeds terug halen. Ook heb ik medicijnen uitgewerkt op de afdeling, zodat ik wist waar de medicijnen voor waren die er gegeven werden. Ik kan ook de patient uitleg geven als die vragen heeft hier over. Het is wel dat er soms andere namen zijn voor medicijnen, maar dat ligt eraan of de fabrieksnaam of de stofnaam wordt gebruikt. Ook waren er zalfjes die ik nog nooit had gezien en ook nog nooit in Nederland had gezien, dat was dan voornamelijk voor decubitis. Om een overzicht te krijgen van de afdeling heb ik na een tijdje ook 3 of 4 patiëntenkamers toegewezen gekregen. Zo kon ik goed de coördinatie over de patiënten krijgen. Dus niet alleen de patient ondersteunen met wassen, maar ook vragen of ze alles hebben, observeren, vragen beantwoorden en de bedden opdekken. Hier heb ik veel van geleerd, je observatievermogen wordt steeds groter. De afdeling was professioneel, maar toch ook gezellig en op zijn tijd een beetje humor op de werkvloer. Ik hoef niet bang te zijn om iets te vragen aan collega’s, ze hielpen me overal bij als ik iets vroeg en ze gaven mij ook feedback.

Na mijn vroege diensten heb ik geregeld nog wat vrije tijd. Dan deed ik mijn huiswerk of ging de omgeving verkennen. Niet alleen, maar ook met vriendinnen en mijn vriend die overkwamen naar België. Ook had ik eigenlijk wel geluk, want ik ken een meisje op mijn afdeling die ook bij mij in de klas heeft gezeten. Zij is hier na haar stage blijven werken als verpleegkundige en dus ook hier gaan wonen. Met haar heb ik Antwerpen verder ontdekt. Zo ben ik in het centrum, maar ook in het grote en erg mooie park geweest. Als het lekker weer is kan je daar fijn wandelen en heerlijk van de zon genieten. Ook ging ik er na mijn stage heen om even lekker buiten te zijn en te genieten van de rust onder het genot van een goed boek. Verder ging ik af en toe terrassen. Het weer is zeker aangenaam geweest tijdens mijn stage, vandaar dat ik dus veel buiten kon zijn na mijn werk, heerlijk. Het reizen van Nederland naar Antwerpen en na een aantal maanden weer van Antwerpen terug naar Nederland is me goed bevallen. Ik heb hier erg veel geleerd en gezien. Mijn stage is zeker goed bevallen, ik zou het zo weer doen! Het was top, een aanrader voor iedereen!