Hoe was de reis?
De reis naar Finland was voor mij al een avontuur op zich zelf. Het zou de eerste keer worden dat ik zou gaan vliegen. De meeste leeftijdsgenootjes hadden dit op z’n minst al een keer ervaren. Nu was het mijn beurt. Ik vond het vliegen echt speciaal. Ik vindt het opstijgen en dalen de leukste momenten van de reis. Het is twee uur vliegen naar Helsinki. We vertrokken op Amsterdam Schiphol om tien voor half 11 en kwamen daar aan om half twee (plaatselijke tijd).
Hoe was de woonruimte?
We woonden de twee en een halve maand in een appartementen complex van CIMO. Dat staat voor Centre for International Mobility. We betaalden €250.- euro per maand en kregen daarvoor een slaapplaats, keuken, douche, konden gebruik maken van de sauna en wasserij en was inclusief water en elektriciteit. Eén keer in de week kwam de cleaning lady die de douche, keuken en de grond van onze kamers dweilde.
Hoe is het leven in het buitenland je bevallen?
Finland verschilt in grote lijnen niet veel van Nederland. Wat voor mij het meeste verschil uitmaakte was de vrijheid waarin ik leefde in Helsinki. Zonder ouders, zonder regels en verplichtingen die haast hebben. Ik mocht mijn eigen dag invullen, mijn eigen budget beheren, boodschappen doen etc. In een paar woorden; die weken waren geweldig.
Hoe ben je ontvangen op je stageadres?
We zijn erg gastvrij ontvangen op beide stageadressen. We werden bij beide stageplaatsen warm onthaald. Er was vanuit de collega verpleegkundigen veel interesse in ons systeem van opleiding en over het leven in Nederland. We kregen de kans om veel te zien en te doen. Dit alles wel onder supervisie.
Hoe ben je begeleid op je stageadres?
De begeleiding op beide stageplaatsen was erg goed. Ze staken veel energie in de begeleiding van ons. We kregen vooral veel de kans om praktische dingen in te oefenen, zoals verschillende verpleegtechnische vaardigheden. We hebben dankzij de goede en leuke begeleiding een hoop geleerd op beide stageplaatsen!
Hoe ben je begeleid vanuit de school in Nederland?
Wij kregen geen begeleiding vanuit onze school in Nederland. Wekelijks mailen was de afspraak, wat ik, als ik toegeef, ook vaak verzuimde. De toetsing van de leereenheid POG11a ging moeilijk. Deze toetsing was eigenlijk niet voor buitenlandse stages. Zo was bijvoorbeeld een belangrijke compentie in de toetsing van 11a; ‘’… de verpleegkundige kan de cliënt begeleiden bij sterven en verlies…’’. Een competentie die dus in de praktijk niet te behalen is door de taalbarriëre.
Heb je het land voldoende leren kennen?
Petra en ik hebben zeker genoeg tijd gehad om alles wat toeristisch is in Helsinki te bekijken. Ook zijn we twee keer twee dagen naar Rovaniemi geweest in het noorden van Finland. Daar bezochten we het Artikum, een museum over de Finse geschiedenis, Santa village, de woonplaats van de Kerstman en staken we de artic circle over.
Hoe verliep het contact met het thuisfront?
Met mijn ouders belde ik één of twee keer per week. Vaak deden we dat via Skype, een programma op de computer waarmee je gratis kunt bellen van pc naar pc. Op mijn web-log op internet hield ik mijn reisverslagen bij en zo was de rest van mijn familie, vrienden en collega’s in Nederland op de hoogte van mijn avonturen in Finland.
Wat vond je gemakkelijk?
Wat me eigenlijk wel erg mee viel was de heimwee. Ik had geen heimwee verwacht en er ook geen rekening mee gehouden dat ik het alsnog zou gaan krijgen na enkele weken. Dat wist ik gewoon niet. Het was tenslotte de eerste keer dat ik voor een lange periode zonder m’n ouders zou zijn. Ik heb een enkele keer gehad dat ik in Helsinki iets mistte, dat ik graag zou willen laten zien hoe geweldig ik het daar had en dat gevoel te willen delen.
Wat vond je moeilijk?
Tegen de taalbarrière liep ik toch vaak op. Niet iedere fin spreekt Engels en ook al spreken ze het wel, ze durven het gewoon weg niet. Ik kan mij ook inleven in de patiënt in het ziekenhuis die een buitenlandse student ontmoet. De patiënt zal waarschijnlijk helemaal geen behoefte hebben om zijn emoties en behoeften te vertalen naar het Engels. Dit is uiteindelijk dus het moeilijkste geweest.
Zou je het de volgende keer anders doen?
Ik zou het wel nog een keer willen doen. Ik adviseer iedereen die een buitenlandse stage wil gaan doen om een vaste planning te maken en die planning ook aan te houden bij het uitvoeren van de stage en/of de opdrachten voor school.
