Voor de opleiding verpleegkundige die ik volg, kregen wij de kans aangeboden om een deel van onze stage in het buitenland te doen. Deze kans heb ik gegrepen, en ik heb de keuze gemaakt om naar Engeland te gaan.

Even kort iets over mijzelf. Ik ben Simon Verhaak, 18 jaar oud, en woon in Breda. Ik woon samen met mijn ouders, en heb 2 jongere broertjes (15 en 17). Ik volg de opleiding verpleegkundige, liefst om uiteindelijk op de Ambulance aan de slag te gaan als Ambulanceverpleegkundige, zo vader, zo zoon. Samen met mijn klasgenoot Maarten heb ik deze stage gedaan, deze liepen wij in een privé-verpleeghuis, in het zuiden van Engeland, Torquay/Paington. Hierover vertel ik straks meer.

Betreffende ons onderdak; wij verbleven 9 weken bij een gastgezin. In het begin keken wij hier erg tegenop aangezien je geen idee hebt bij wie je komt, hoe deze personen zijn, en hoe ze met je omgaan. Gelukkig verbleven wij bij een erg aardige en vriendelijke vrouw. Aangezien wij vaak beneden zaten en zij ook, hadden we vrij veel contact (ook al was het meeste tijdens het TV kijken). Daardoor zijn we ook erg veel te weten gekomen over Engeland, en de gewoontes aldaar. Maarten en ik moesten gedurende deze negen weken zelf boodschappen doen, eten voor onszelf koken en zelf wassen. Gelukkig vonden wij dit beiden niet erg, en hebben we deze negen weken lekker en gezond gegeten. Echt specifiek Engels hebben we niet gekookt, op Fish&Chips en een goed Engels ontbijt na. De eetgewoontes van de Engelsen zijn heel anders dan bij ons. In Engeland ontbijten ze of met een Engels ontbijt of met ontbijtgranen, de welbekende cereals. Een traditioneel Engels ontbijt bestaat uit toast, gebakken of scrambled ei, gebakken bacon, witte bonen in tomatensaus, worstjes en champignons. Dat neem je dus alleen maar als je lang of hard moet werken, en je slaat je middageten dan vaak ook over. Cereals is een groot fenomeen in Engeland, er zijn wel 100 verschillende soorten ontbijtgranen waar je uit kunt kiezen. Het middageten is niet zo heel bijzonder, maar meestal wel een beetje licht. Met het avondeten beginnen ze vaak laat, meestal rond een uur of acht. Het enige wat ik even wennen vond was het fenomeen kaas. Eigenlijk kennen ze alleen Cheddar qua kaas, schoenzolen… Aangezien je hier in Nederland uit 40 soorten kaas kunt kiezen en daar dus uit Cheddar, Goudse kaas en Edammer (2 van die 40), was dat wel even wennen.

In Nederland wordt onze stage altijd door een bedrijf geregeld. Ook in Engeland was dat het geval. Dit bedrijf deed dit voor meerdere sectoren; horeca, toerisme, advocatuur e.d. Wij waren de eerste verpleegkundigen in opleiding voor wie zij een plek in de zorg moesten vinden. Gelukkig is dat goed gekomen en hadden ze geen betere plek voor ons kunnen regelen. Dat betekent dus ook dat meerdere studenten van over de wereld, doch voornamelijk Europa, hun stage vanuit of bij dat bedrijf liepen. Het bedrijf hield ook iedere donderdag een studentmeeting, voor alle studenten die dus bij of via hen stage liepen. Meestal was dit iets typisch Engels of we gingen naar een speciale plaats in de buurt. We zijn ook een aantal keer gaan bowlen. Door deze meetings krijg je al snel contact met de andere studenten. Zo heb je al snel vrienden waarmee je dan gezellig wat gaat drinken in de pub en lekker mee op stap kunt. Zo hebben we niet alleen Engelse vrienden gemaakt, maar ook Duitse, Franse, Spaanse, Italiaanse en Turkse. Betreffende het uitgaan gaat het er in Engeland net iets anders aan toe. Engelsen hebben een goede reputatie wat betreft het drinken, daardoor zouden volgens velen in Nederland, en daarbuiten denk ik ook, de pubs maar tot een uur of 11 open zijn. Dit is dus echt een fabeltje. De meeste pubs zijn gewoon tot 2 of 4 uur open, en in de wat grotere steden heb je een flink aantal 24 uurs pubs. De meeste Engelsen blijven vaak maar een half uurtje tot een uurtje in de pub en gaan dan naar de volgende. Het bier wordt in Engeland een beetje anders geschonken. Ze verkopen alleen bier per halve liter glazen, en met zo min mogelijk schuim, wat dus betekent dat het bier er langzamer uit komt, en je dus langer op je bier moet wachten. En bij een beetje Engelsman is hij ook zo weer leeg!

Als Nederlander, uit een land wat zo erg vlak en plat is, en grotendeels onder zeeniveau ligt, was het wel even wennen, aangezien het in Engeland een stukje bebergder is. Gelukkig geeft dat wel een erg mooi uitzicht overal waar je kijkt, aangezien er ook vrij veel groen te vinden is in Engeland. Ook het berg af lopen is goed te doen, totdat je naar boven moet, en al helemaal als je net van de supermarkt of de pub komt. Eveneens is natuurlijk het verkeer anders in Engeland. Engelsen rijden namelijk aan de LINKER kant van de weg, wat hebben we daar veel moeite mee gehad zeg. Kijk je ah, er komt niks aan, wil je over steken, oh ja, verkeerde kant... Dat was dus wel 30 keer links en rechts kijken voor ons. Na 8 weken hadden we het eindelijk onder de knie, en een week later gingen we weer naar huis.

De kant die wij hier in Nederland van Engeland zien is vaak de “machtskant” oftewel het rijke Engeland. Dit heb ik echter ervaren als schijn. In de grote steden zijn hele wijken met mensen die het niet goed hebben, er heerst vrij veel armoede in deze steden. Deze zien er dus ook echt niet uit. Je zou daarvoor een beetje aan de oostbloklanden kunnen denken, dan weet je hoe deze wijken eruit zien. Nederland ziet er naar mijn idee wel welvarender uit vergeleken met wat ik in Engeland gezien heb.

Als wij een dagje vrij waren zijn we vaak even de buurt gaan verkennen, of naar een stad wat verderop. Zo hebben we bijvoorbeeld Plymouth, Exeter, Totnes en London gezien. Net zoals in Nederland is er een aantal verschillen met de grote steden. Vaak is het vervoer veel beter geregeld, en heb je meer reismogelijkheden, zoals tram en metro. London is echt een hele mooie stad (ook al was het 2.5 uur met de trein vanuit Torquay)

In Engeland is het weer ongeveer hetzelfde als in Nederland, soms nog iets kouder en regenachtiger, aangezien de wind die over Engeland trekt altijd via het water komt, en dus kouder en vochtiger is dan via het land. Aangezien wij zo zuidelijk zaten (ter hoogte van het Franse Lille) hebben wij hier (gelukkig) vrij weinig van meegekregen.

Zoals dus al verteld woonden wij in Torquay bij een gastgezin, maar we liepen stage in Paignton, dus mochten wij iedere dag met de bus naar onze stage toe. Torquay is wel een stukje groter dan Paignton en het zijn redelijk welvarende steden. Een deel van de “English Riviera” zoals ze zichzelf ook wel noemen.

Maar goed, wij liepen onze stage dus in een privéverpleegtehuis. Hier liepen wij gewoon mee met de zorg en mochten wanneer dit nodig was ook verpleegtechnische handelingen uitvoeren. Helaas komt dat in een verpleegtehuis niet zo vaak voor. De term privéverpleeghuis kennen wij in Nederland niet echt, deze zijn er natuurlijk wel (particuliere verpleeghuizen), maar niet op zo’n grote schaal. In Engeland heeft niemand echt een zorgverzekering, dit wordt betaald door middel van je loon. Er kan wel een privézorgverzekering worden afgesloten, maar dit kost gemiddel 500 euro per maand! Echter wat je loon betaalt is alleen geldig voor het ziekenhuis. Opname is geheel gratis en ambulancevervoer ook, net zoals in Nederland dus.. Je kunt niet van ziekenhuis veranderen, je mag alleen naar de dichtsbijzijnde, of je mag privé, uiteraand uit eigen zak, wat dus peperduur is. Ook de verpleeghuizen werken anders. Als je in een verpleegtehuis moet heb je de keuze, privé of vanuit de overheid. De overheid is gratis, maar mij is door meerdere collega’s (en Jo, onze gastmoeder) verteld dat deze niet zo luxe zijn, redelijk basis. Privé is vaak een stuk beter, maar je betaalt er gemiddeled ook 600 euro per week voor. Dit aangezien de verzekering vanuit je loon dit niet dekt. Wat er dus op neer komt, dat als je in een privéverpleeghuis wilt jij je huis dus moet verkopen om dit te kunnen betalen.

Het verpleegtehuis waar wij stage liepen was een van de betere verpleegtehuizen van de provincie. Ik heb de Engelsen als erg warm naar anderen toe ervaren. Een erg vriendelijk volk over het algemeen, staan altijd open voor je en helpen je wanneer nodig. Dit was ook goed terug te zien in het team en de cliënten. Misschien omdat het allemaal uit eigen zak moet worden betaald, maar het is niet zo goed als bij ons in Nederland; wij hebben veel modernere kamers, bedden, en verpleegtechnische apparatuur. Ondanks dit ging het team hier goed mee om. En ze waren altijd erg enthousiast tegen ons, met de cliënten en de bezoekers. Ook was iedereen erg geïnteresseerd in ons, onze achtergrond en ons land, zowel collega’s als de wat heldere cliënten. Wat ook net iets anders is is dat Engelsen eerst ontbijten voordat ze gaan douchen, of verzorgd worden. En natuurlijk thee drinken, Waar trouwens hetzelfde voor geldt als kaas, je kunt in Engeland namelijk kiezen uit thee, thee en thee. English tea of course. Wel lekker makkelijk. De locatie van het verpleegtehuis was ook erg mooi: uitzicht op zee, of op hun eigen, erg mooie tuin. Hoe mooier, en groter de kamer en het uizicht, hoe meer je betaalt natuurlijk.

Al met al heb ik erg veel geleerd deze periode, en ik heb me ook erg vermaakt. Veel gezien en veel gedaan. En vooraal veel nieuwe en leuke mensen leren kennen. Ik raad iedereen aan om ook eens een stage in het buitenland te doen, want het is echt een bijzondere ervaring! (Al vond ik 9 weken precies goed.)