Op onze eerste dag in het ziekenhuis ontmoette we Alison, het hoofd van de verpleegafdeling. Zij bleek een hele aardige vrouw te zijn die ons veel kon vertellen ons rond heeft geleid in het ziekenhuis. We hebben meteen bijna alle afdelingen gezien. Het ziekenhuis is niet te vergelijken met het Amphia Molengracht; het is hier zeker 20 keer kleiner!
Elke dag werden we om kwart voor 7 werden we opgehaald door de mini bus, want om 7 uur moesten we beginnen.
Mijn stagebegeleider Ivona is een hele lieve vrouw uit Polen. Zij heeft mij meegenomen als ze naar een patiënt ging. Er lagen heel veel vrouwen op de afdeling die een keizersnede hadden gehad, baarmoederverwijdering maar ook mensen die een plastische ingreep hadden gehad zoals een neusverkleining.
Op een keer vroegen ze of ik even op de baby’s wilde passen en voor even vond ik dat geen probleem. Toen ik daar stond was het rustig maar om de beurt (6 baby’s) begonnen ze te jengelen en ben ik maar snel overal in de aanslag met de tut om ze zo stil mogelijk te houden. Maar helaas die bliefde ze niet! Nadat er al 2 aan het huilen waren ben ik maar snel mijn begeleidster gaan halen want ik stond nu al een half uur bij de baby’s en ik wist niet meer wat ik nu moest doen! Gelukkig kwam zij mij helpen en kreeg ik een baby in me handen! Zo klein en wiebelig maar wonder boven wonder ze stopte met huilen! Normaal gaan kinderen altijd huilen als ze mij zien maar deze niet gelukkig!
Ze werken hier aan 1 stuk door en nemen geen middag pauze omdat dat ze die niet door krijgen betaald, maar wij Nederlanders houden dat niet vol dus gingen tussen de middag gewoon een half uurtje eten.
Om half 3 waren we klaar en ik was echt helemaal kapot door zoveel indrukken. Thuis aangekomen ben ik gelijk in slaap gevallen wat mij in Nederland nooit gebeurt. Maar na een paar dagen was al gewend aan de werktijden.
Na mijn stage op de verpleegafdeling mocht ik een week lang op de labour and delivery meelopen. Hier vinden de sectio’s (keizersnedes) plaats maar ook gewone bevallingen, ook al is het hier vanzelf sprekend dat je kind met een keizersnede ter wereld komt. Dit was heel interessant om bij te zijn, zeker omdat je in Nederland hier niet zomaar kunt komen en al helemaal niet een hele week!
Als ik zo terug kijk op mijn stage is de tijd echt voorbij gevlogen. Het relaxte onbezorgde leventje in Limassol zit er nu dus echt op en het gezellige leven in Nederland is weer begonnen!
