Mijn naam is Jasper van de Ree, ik ben 19 jaar oud en studeer aan het Johan Cruijff college in Roosendaal. Ik studeer daar Marketing communicatie en Evenementen organisatie.
Ik heb dit jaar de uitdaging aangenomen om stage te gaan lopen in het buitenland (Cassanges, Frankrijk). Niet alleen ging ik hier stage lopen, ook nam ik de stap om van Giants u 18 Eredivisie hier in Frankrijk te komen basketballen. Dit was natuurlijk wel spannend, want je weet nooit in wat voor team je terechtkomt of op wat voor niveau. Ik had de baas van de academy al eens gesproken toen hij naar een wedstrijd van mij kwam kijken toen ik nog in Nederland speelde en toen zei hij dat alles wel goed kwam.

Maar terug naar mijn stage. Ik kwam hier bij het bedrijf 22FT, 2Eggs en MegaMobileGroup terecht. Allemaal onder de leiding van Mike Rawson, die mijn baas was. Hierdoor kwam ik in een heel breed zakenleven terecht, ik heb het meeste werk verricht voor 22FT. Het is een Basketball Academy, maar vergis je hier niet in, het ging lang niet allemaal over Basketball.

Ik moest onder andere verzekeringen regelen, zalen om in te spelen, bedrijven opbellen voor sponsoring en ga zo maar door. Voor de andere bedrijven heb ik vooral veel administratief werk gedaan. Dit vond ik zeker niet erg om te doen en ik heb er veel van geleerd. Ook moest ik vaak relaties met klanten onderhouden. In het begin vond ik dit best wel eng, omdat ik in een vreemde taal (Engels) mensen moest gaan bellen en een gesprek met ze aan moest gaan. Ik heb vooral geleerd dat je er gewoon voor moet gaan met zelfvertrouwen en dan komt het goed. Ik heb in deze periode geleerd dat ik het erg leuk vind om toch in de sport bezig te zijn, waar ik hiervoor helemaal niet over nadacht. Later wil ik graag ook dit soort werk gaan doen.

Ik woon op een terrein dat heet Fontaine du Tarrieu, wat eigenlijk een terrein is dat bestaat uit 4 huizen (het huis van de baas, huis van de spelers, huis voor de coaches en werknemers, kantoor en nog aparte accommodaties). Het ligt in het zuiden van Frankrijk en het is echt in the middle of nowhere. Ik had zelf nooit gedacht dat ik meer schapen dan mensen zou zien voor een jaar lang. Het dorp wat het dichtst bij was heet Ville-Franche, dit dorp bestaat uit niet meer dan een paar restaurantjes, barretjes, een bakker en een sporthal. En vooral heel veel oude mensen die gewoon rustig hun leven leven. Daarom durf ik niet te zeggen of de mensen die hier wonen rijk of arm zijn, aangezien ze gewoon leven op een manier die hun schikt, dus dat betekent dat ze geen mooie auto’s hoeven te hebben of mooie kleren.

Ik heb wel geleerd dat de mensen eten erg belangrijk vinden, overal waar je komt, ongeacht welk tijdstip zal er iets te eten zijn. En als we gaan eten moet iedereen echt zitten en praten met elkaar voor een paar uur en dit gebeurt ook regelmatig.

In mijn vrije tijd heb ik in het begin vooral veel geslapen. Dit kwam omdat het arbeid van het stage lopen en het trainen veel hoger lag. Na een paar maanden was mijn lichaam er aan gewend geraakt en kon ik dingen gaan doen. Althans, 'dingen doen'. Omdat het dichtstbijzijnde dorpje alsnog 20 minuten met de auto rijden is, gaat dat niet makkelijk en daar is ook niet veel te doen. Gelukkig hebben we wel een zwembad, pooltafel, Basketballveld, thuisbioscoop en een aantal paintbalvelden op het terrein. We gaan wel eens uit met zijn allen en dat is dan ook heel leuk. We gaan ook wel eens als we een weekend vrij hebben naar Toulouse met de auto, dat is een grote stad in de buurt en daar gaan we naar de bios of gewoon een beetje rondhangen en eten.

Ik moet zeggen, terugkijkend op de periode dat ik hier stage heb gelopen, dat ik het erg jammer vind dat het over is. Als ik zou kunnen kiezen tussen stage lopen of school zou ik elke dag stage kiezen. Ik vind het veel leuker om aan het werk te zijn in de praktijk. Ik denk ook dat dit erg komt doordat mijn baas mij uitdagingen gaf en ze mij zo ook de vrijheid gaven om het op mijn manier op te lossen. Hierdoor heb ik veel geleerd door vallen en opstaan. Het was natuurlijk ook ideaal dat Mike meteen de Academy runt. Dus hij wist het altijd als ik training had of een wedstrijd. Dit was echt perfect voor mij; hij kon het ook begrijpen als ik erg moe was van een training en ik vroeg of het goed was als ik iets de dag erna deed. Dit vond ik een pluspunt. Ook is het superhandig dat het kantoor op het terrein zit, dus als ik er om 2 uur moest zijn dat ik dan geen reistijd had om rekening mee te houden. Ik heb in het loop van het jaar wel een paar trainingen moeten missen, maar dat vind ik niet heel erg. Aangezien we 2 keer per dag trainden, vond ik het stiekem ook wel eens lekker om 's ochtends op het kantoor te zitten. Ik ben erg blij dat ik de kans heb gekregen om deze ervaring mee te mogen maken en mezelf te verbeteren op verschillende manieren.

Op basketball-niveau ben ik ook veel gegroeid, denk ik. Ik denk dat je nergens anders zo'n combinatie kan krijgen van trainen en stage lopen. Ook heb ik erg veel leuke mensen ontmoet in deze periode, helaas ook gedag gezegd tegen sommigen, maar dat hoort erbij. Ik heb er heel veel vrienden aan overgehouden en contacten op gedaan. Vooral coach Matt Morris heeft mij erg veel geholpen op het veld en van het veld af. Helaas moesten we vrij vroeg afscheid nemen van de assistentcoach, Charles Stone. Ik heb denk ik nog nooit in mijn leven iemand ontmoet die zoveel passie had. Hij heeft me erg laten lachen, maar ook het tegenovergestelde, hij was hard (in de goede zin) en moedigde je altijd hard aan.

Zonder twijfel een levenservaring!